Home
Home who-am-i Spoken? cases equipment Methodes films

Investigating the Paranormal

   

CASE 7 - Augustus 1997

Sas van Gent



Het zogenaamde spookhuis van Sas van Gent is ooit ‘ontdekt’ door een persoon die op internet zich “the Ghosthunter” noemt. Een compleet vervallen landhuis midden in een kleine weide waar de koeien rondlopen. Het pand is door vele anderen (al dan niet straalbezopen) bezocht en deze hebben (al dan niet straalbezopen) gemeend dat het daar werkelijk zou spoken.
Tijd om eens (nuchter) een kijkje te nemen.

Het was even zoeken naar het “wereld beroemde spookhuis” in Sas van Gent. Er staan geen borden, er is geen kassa of parkeerplaats.. Er is zelfs geen souvenirs winkeltje. Navragen bij het plaatselijke café dan maar. Je ziet de blik van de kastelein al in zijn ogen: “ohjee, daar heb je er weer een paar van die sukkels”. Hij wijst ons de weg en niet veel later zetten we de auto stil op een klein asfalt weggetje langs een weiland.

Daar, in het schemer staat in het midden van een klein gras-weilandje de restanten van een vervallen landhuis. We zullen helaas over een hek moeten klimmen, maar niet voordat we bij een woning pal naast het weiland, op zo’n 50 meter van de ruïne aanbellen om toestemming te vragen. We zijn blijkbaar de eersten die het ooit gevraagd hebben, en alleen al daarom geeft de bewoner aan geen bezwaar te hebben.

Dan lopen we door het sompige gras naar het spookhuis. De grond zit vol kuilen en bulten, en overal liggen koeien-vlaaien. Als we het trapje oplopen naar -wat eens- de voordeur moet zijn geweest gaat onze mobiele telefoon af; niemand aan de andere kant van de lijn… We stappen het huis in en kijken direct in de vol met regenwater gelopen kelder, dwars door de verdwenen vloer. Maar goed dat er nog een beetje licht is, want anders was je er zo ingekukeld. Via via kun je nog in andere kamers komen, maar ook daar is de vloer deels omgestort… levensgevaarlijk, zeker als je bedenkt hoeveel figuren hier midden in de nacht lopen spoken, meestal met een stuk in hun kraag. Een trap naar de bovenverdieping is er niet meer, maar de vloer daar ook niet. Bij een flinke storm zouden de gevels het wel eens kunnen begeven.

Intussen gaat er weer een mobiele telefoon af, en weer is er geen gehoor aan de andere kant van de lijn. Deze vreemde zaken zijn door andere ghosthunters ook al gemeld en toegeschreven aan de geesten van dit spookhuis. Maar volgens ons is de verklaring heel simpel: we zitten hier zo goed als op de grens tussen België en Nederland, en (in de tijd dat dit onderzoek plaats vond) dan is het gebruikelijk dat je af en toe iets merkt van het switchen tussen providers.

Na een paar uurtjes houden we het voor gezien; er valt hier niets te zoeken. Het spookt hier niet, en dat heeft het volgens ons ook nooit gedaan. Het spookhuis is gewoon door grootspraak ooit aan zijn naam gekomen, en elke spookjager die er vervolgens rondliep heeft dat niet durven weerleggen in de angst dat men hem of haar niet voor vol aan zou zien omdat hij of zij zowaar geen spoken zou zien in een “echt spookhuis”!

Het pand is naar onze mening gevaarlijk terrein om er rond te lopen door de bouwvalligheid, en dat is de enige reden dat men er niet meer naartoe moet gaan.

Het pand is een aantal jaren later (Godzijdank) gesloopt.
.