Home
Home who-am-i Spoken? cases equipment Methodes films

Investigating the Paranormal

   

CASE 2 - September 2006

Dorpskerk Hoogvliet



Een deel van de groep die naar het Heksepaadje was geweest besloot om een bezoek te brengen aan een protestantse dorpskerk uit de 16e eeuw, Dit ging geheel legaal, mbv een sleutel werd toegang verschaft.

Het is een kleine kerk met op de bovenverdieping het orgel. We concentreerden ons op het schip van de kerk en de bovenverdieping; aan de achterzijde van het gebouw bevind zich nog een kantoortje met een keukentje, maar daar hebben we onze pijlen niet op gericht.

Een van de eerste dingen waar we tegenaan liepen was een kastdeurtje bij het orgel. Dat stond open, en we sloten het af. Niet veel later hoorden we een geluid en stond het deurtje weer open. Dit herhaalde zich, en het openen gebeurde zelfs voor onze ogen. Maar al snel zagen we dat de oorzaak lag aan een losse vloerplank; zodra iemand in de andere kamer op die plank stapte, bewoog de plank bij het kastje iets omhoog, waardoor het deurtje uit het slot klikte, en omdat de kast zelf ook iets scheef stond, viel de deur telkens vanzelf open,

In het schip van de kerk werden we verrast door eigenaardige geluiden, alsof er met steentjes werd gegooid. Een van de steentjes vonden we terug. Het bleek een soort plastic kraaltje te zijn. Probleem was dat een van de deelnemers een handtas bij zich droeg dat vol hing met dat soort kraaltjes, dus de kans dat dat een van die eraf was gevallen en op de grond kletterde  was zo groot dat we verder maar geen aandacht  aan andere geluiden van vallende steentjes schonken.

Wat wel opviel was het meemaken van -wat later zou blijken- een cold spot was; Zonder aankondiging voelde een van de aanwezigen plots een koude golf… niet een wind, maar echt een plek waar het kouder werd. We gingen bij elkaar staan, en of het suggestie was of niet, maar iedereen voelde op dezelfde plek midden in het gangpad dat het kouder aanvoelde dan elders, en dat terwijl het even daarvoor overal nagenoeg dezelfde gevoelstemperatuur hing. We vormden een kring en konden daarmee als het ware de grens van de koude vlek benaderen… deze leek een diameter van 2,5 meter te hebben. Na bijna een halve minuut echter verdween de vlek, en voelde niemand meer een lagere temperatuur. De rest van de avond werd nergens meer een zogenaamde cold-spot gevonden.
Hadden we toen een goede thermometer gehad zouden we in staat zijn geweest om te verificiëren dat wat we voelden echt was, of meer een kwestie was vermoeidheid en suggestie.

Vrijwel het oudste gebouw wat nog bestaat in mijn geboorteplaats, de oude dorpskerk.
Volgens sommige verhalen zouden er graven onder de vloer liggen, en zouden er ‘s nachts mistvlagen in de kerk gezien zijn.